Het heeft vastberadenheid optimisme tot diep in het DNA nodig om ‘Miss Congeniality’ te zijn, terwijl je een ‘Grinchy’ kerst tegemoet gaat. Dit heeft slechts een beetje te maken met het feit dat Sandra Bullock’s nieuwe comedy, Miss Congeniality, waarin ze een FBI agente speelt die undercover gaat op een schoonheidsverkiezing, het moet opnemen tegen Jim Carrey’s harige groene creatie. Nee, deze kerst is het persoonlijk: Dit zal de eerste keer zijn dat Sandra Bullock de feestdagen zal vieren zonder haar geliefde moeder, Helga Bullock, die overleden na een gerekte strijd tegen kanker.
“Ik weet dat kerst over een groter iets gaat, maar op het moment ben ik niet een groot genoeg persoon om het op die manier te zien,” zegt Sandra Bullock. “Ik wil het niet doen, het is gewoon te snel. De feestdagen was iets, dat inherent met de familie was.”

Dat van haar één met een ongewone hechte band, maar is ook een professioneel steunsysteem. Haar vader, John Bullock, die onlangs verhuisd is naar Sandra’s geadopteerde woonplaats Austin, Texas, om dichter bij haar te zijn, regelt haar financiën. Haar jongere zus, Gesine Bullock, een advocate, runt de actrice’s productiebedrijf, Fortis (Latijn voor kracht) Films.
De afgelopen vijf jaar, heeft de familie Bullock’s leven – en werk – georganiseerd en geregeld, omtrent haar moeder’s ziekte. Zij verzorgden Helga in een hospitium en, toen de tijd kwam, brachten ze haar terug om te sterven in de familie’s woonplaats Virginia. “Als je iemand in de familie hebt die iets mankeert, draait alles wat je doet om diegene,” zegt Bullock, haar bruine ogen beginnen op te wellen. “Dus elke Thanksgiving brachten we, door niets of niemand te stoppen, een kalkoensandwich het ziekenhuis binnen. We werden er heel goed in. En ik had iets waarvan men verwachtte dat ik het deed. We waren er tot haar laatste adem. En nu ik dat niet meer hoeft te doen heb ik iets van: ‘Nou, waar ben ik goed voor? Waarom ben ik hier?’ “

Ondanks haar gevoelens door het verlies, is de 36-jarige actrice vastbesloten haar moeder’s feestdagentradities in stand te houden. Ze brengt Thanksgiving door in Austin. Haar vader maakt de vogels klaar; Bullock probeert haar moeder’s recept voor een jus opnieuw te maken, “zo kostelijk dat je het over schoenen kunt schenken en kunt opeten.” Voor het vieren van de feestdagen, zal ze haar huis versieren op kerstavond, zoals haar familie deed in Salzburg, Oostenrijk, toen haar vader voor het Pentagon werkte en parttime als stemcoach, en haar moeder professionele opera zong. (Haar Duits-geboren moeder en haar Alabama-geboren vader ontmoetten elkaar toen hij gestationeerd was in Duitsland; Bullock en haar zus spreken vloeiend Duits)

Wat betreft Thanksgiving, Bullock heeft haar kerstkaarten al verzonden (computeranimaties op CD-ROM’s), haar gulle donaties gedaan, en haar geschenkenkast geleegd (ze shopt het hele jaar door en koopt dingen waar ze ook reist). Hoe graag ze ook houdt van het geven van verkwistende geschenken, ontvangt ze liever simpele geschenken. “Ik heb een hekel aan mensen die onzin kopen op het laatste moment”, zegt ze. “Ik zeg, krabbel gewoon je naam en zeg: ‘Ik hou van je’ op een kaart.”

Eén van de beste geschenken die ze ooit heeft ontvangen, was een souvenir van een wilde nacht toen ze een kussen op een kaars gooide en een hotelmuur in brand zette. “De daarop volgende kerst,” zegt ze, “kreeg ik het kussen, met de kant die er van af gebrand was, en alle andere stukken, geconserveerd tussen twee stukken glazen.” Het afgelopen jaar heeft haar moeder voor Sandra en Gesine twee varkens gemaakt van marzapan, een Duitse traditie. “Ze zijn voor geluk voor het nieuwe jaar,” legt Bullock uit. “En nu heb ik ze als herinnering aan mam.”

Aan het eind van dit moeilijke jaar zal Bullock een rustige oudejaarsavond tegemoet gaan, terwijl ze naar het vuurwerk kijkt met vrienden uit Austin, inclusief haar vriendje, muzikant Bob Schneider. Eén ding dat ze totaal zal vermijden zijn goede voornemens. “Van elke slechte gewoonte die ik heb, heb ik iets van ‘Waarom zou ik het opgeven? Het doet niemand kwaad!’ Dit jaar, zou ik graag goede voornemens-vrij, en gewoon accepteren wat ik heb en in welke situatie ik leef.

Kies drie woorden die Sandra Bullock omschrijven.

“Driftkop,” “onbewust” en ik zou zeggen dat ik aardig braaf ben. Als ik “schattig”, “prikkelend” of “het meisje van hiernaast” nog een keer hoor… maar aan de andere kant, ik zou eerder zo genoemd willen worden dan “kreng.”

“Mensen die me kennen noemen me zoveel,” zegt ze op introducerende manier. “Maar normaal is het gewoon Sandy.” Vandaag is ze Miss Congeniality, en zal ze me een tour geven door haar nieuwe woonplaats, rondrijdend in een groene Range Rover uitgerust met een pratend navigatiesysteem. “Het is eigenlijk net als Big Brother,” zegt ze. “Een beetje griezelig.” Het doet het niet om één of andere reden in de omgeving van het huis van George W. Bush, wat ze me wil laten zien, ondanks het feit dat ze een hekel heeft aan pratende politici. “Oh, ik stemde met een ongeldig stembriefje, dat, realiseer ik nu, niet meegeteld wordt. Hoe pissed-off heeft mij dat gemaakt?”

We stoppen bij een restaurant versierd met een gigantische ratelslang van neon. Het is drie uur ’s middags op een grijze doordeweekse dag, en het restaurant is gesloten. Maar wanneer het personeel ziet dat het Bullock is, komt een serveerster naar de deur rennen. Ze vlucht. “Ik haat het wanneer ze openen voor mij,” zegt ze, terwijl ze terug in haar auto springt. “Ik word er gek van.” Dat is deels een reden waarom ze Hollywood heeft verlaten voor Austin: zodat ze zich niet als een actrice hoeft te gedragen of behandeld wordt als een.

Nog steeds, gekleed in een lichtbruine broek, een grote beige, wollen trui, en een schildpaddenbril, vloekend als een zeeman, en grappenmakend als een good ol’ boy, is ze de meest aantrekkelijke vrouw naar onze volgende stop te gaan, ‘Landry’s’, een seafood restaurant, met een grote lichtkrant van neon. “Ik ben dol op plaatsjes zoals deze,” zegt ze sentimentvol. “Ze hebben altijd een grote saladetafel met heel veel Thousand Island dressing.”

Ze bestelt popcorn garnalen en patat met veel ketchup. “Ik heb een geweldige relatie met eten,” zegt ze. “Ik hou er van, en het houdt van mij. Maar soms is onze liefde zo groot, dat ik even wat afstand moet nemen.”

Ik heb gehoord dat als je van iets houdt, je het de vrijheid moet geven.

Die heb ik ook gehoord. [In een Texaans accent] Deze oudere man had een heel wild leven. En mensen zeiden, “Nou, hoe hou je haar bij je?” En hij zegt, “Nou, ze is net als een wilde pony. Ik laat het licht ’s avonds aan en ze komt weer thuis ’s nachts.” [Weer met normaal accent] Het heeft me veel duidelijk gemaakt. Ik laat het licht aan voor mijzelf door het hele huis, zodat ik altijd de weg terug naar huis kan vinden. Ik heb de neiging altijd af te dwalen.

Je hebt ook de neiging om met je liefdesleven rustig aan te doen, maar toch, wat is die ring om je vierde vinger aan je linkerhand?

Het is een band voor eeuwigheid dat ik zelf heb gekocht. Ik draag het normaal aan mijn rechterhand, maar ik vlieg zoveel, dat mijn handen opzwellen, daarom draag ik het hier. Dus raak niet al te opgewonden. En ja, ik ben krankzinnig op mezelf.

Heb je op dit moment een serieuze relatie?

Ja. En tot nu toe was elke dag werkelijk een plaats waar ik wil zijn. Ik ben uitgedaagd, en ook geïnspireerd. Hij heeft een leven als muzikant dat door blijft gaan en voortduurt door te gaan zonder mij, wat ik leuk vindt. En het is nieuw, of relatief nieuw. Iets meer dan een jaar. Dus ik probeer hem zolang mogelijk te beschermen. Het is niet makkelijk bij mij te zijn. Ik zal je zoveel vertellen, en deze zielige persoon is mijn leven gestapt in waarschijnlijk de moeilijkste tijd van mijn leven.

Wat heb je geleerd van je relaties met Tate Donovan en Matthew McConaughey?

Ik was jong, en emotioneel jong in mijn eerste echte lange termijn relatie [Met Donovan]. We zijn samen door heel wat moeilijke periodes gegaan. En we waren los van elkaar zo veel, dat ze we onze eigen leven gingen leiden, wat ooit één leven was, en toen, waren er plotseling twee andere levens ontstaan. [Met McConaughey], we waren twee tegenpolen, maar op de beste manier. Hij is zo echt zo gewaagd, en het maakt het niets uit wat mensen van hem vinden. En ik hou van die energie. Het heeft me uit mijn schelp gekregen.

Herinner je het nummer dat speelde toen je je maagdelijkheid verloor?

[Gespeeld verafschuwd] Absoluut niet. [Lachend] Iets van Stynx?

Hoe heel je een gebroken hart?

Dat doe je niet. Het werkt niet. Op een dag wordt je wakker, en je hebt geleerd hoe je het moet opbergen, en je gaat naar een ander deel van je hart. Ik denk echt dat je zo’n gevoel voor iemand anders weer kunt hebben, maar je hebt een groot capaciteit voor houden van iemand, dus je kan vergeven.

Als ik je gedachten kon lezen, wat zou ik te weten komen over vrouwen?

Dit heb ik geleerd in Cybill Shepherd’s nieuwe talkshow [Men Are From Mars, Women Are From Venus]. Vrouwen zijn net als ovens. We hebben 5 tot 15 minuten nodig om op te warmen. Mannen zijn als vlammenwerpers. Dus moeten zij ons leren een beetje voor te verwarmen. Weetje, ik begrijp wel waarom vrouwen bij vrouwen zijn, en mannen bij mannen. Het is volledig te begrijpen. Wat niet te begrijpen is, zijn vrouwen die bij mannen zijn. Maar we kunnen niet wegblijven. Het feit dat het zo tegenoversteld is voor ons, moeten wij er zijn.

Heb een homoseksueel deel in je?

Ik heb er over nagedacht. Ik heb vriendinnen – prachtige, dynamische vrouwen – die lesbisch zijn. Ik zie alles door de vingers waar liefde en relatie en blijdschap te vinden is. Maar ik voel geen chemische behoefte. Ik hou van waarmee de man uitgerust is, komt. Mijn moeder zei dat ik flirtte op 2 september.

Wat weet jij van de regels van aantrekkingkracht?

Waar regels zijn, zijn uitzonderingen. Elke keer als ik dacht dat er regels waren, kwam er iets uit een onverwachte hoek, en ik had iets van, “Waarom voel ik me aangetrokken tot deze man?” Het is zo’n fysisch ding, dat ik de kamer moet verlaten omdat het me plotseling overvalt.

Hoe weet je of het spannende eraf is?

Als de kus weg is. De vraag is, hoe weet je wanneer de spanning weg is, of is het een tijdelijke pauze, waar je je doorheen moet werken? Ik ben de koningin van “Ik blijf.” Ik blijf volhouden om er zeker van te zijn dat het niet een pauze is, want dit wereldje drost van het schip, door de vingers kijkend, zelfs nog voordat het schip gezonken is.

Wat zou je graag vernoemd naar jou willen hebben?

Oh, jeez. Een sandwich. Wat gegrilde-kaas substantie met nog wat anders daar in. Ik zal waarschijnlijk de sandwich worden die 20 andere mensen al hebben. Ik zou de sandwich van hiernaast worden!

Sandra Annet Bullock (“Ik denk dat mijn ouders Beach Blanket Bingo aan het kijken waren toen ze mij een naam gaven”) heeft altijd met veel overeenstemming te leven. Haar ouders gaven gekke feesten waar vader zong, en moeder buikdanste. Sandra en haar zus, zes jaar jonger, wie ze jaloers martelde (“Ik vertelde haar dat ze geadopteerd was, en toen ze wegliep van huis, hielp ik haar met pakken”), werden opgevoed in en Europa, vlak buiten Washington, D.C. Sandra leerde pianospelen – waar ze een hekel aan heeft – en ballet, waar ze, ondanks het feit dat ze verliefd was op Rudolf Nereyev, een nog groter hekel aan heeft. “Het was te gecontroleerd, en ik had een balletleraar die er op stond me te corrigeren in het Duits voor alle Amerikaanse kinderen.” Ze hield er echter van stukken te spelen in scènes met grote groepen mensen in haar moeders opera’s.

Toen ze haar onderbouw middelbare school begon, werd ze als ‘nerd’ beschouwd, met haar paardestaartjes en groene ‘bell-buttoms’, broeken met haar onder wijder uitlopende pijpen. (In tegenstelling tot enkele berichten, droeg ze nooit leren broeken naar school, maar ze vind zulke onnauwkeurigheden geestig, zegt ze – “zolang ik er maar goed om kan lachen.”) In de bovenbouw middelbare school werd ze een populaire cheerleader, daarna, toen ze dat leven maar leeg vond, ging ze terug naar het naar het bestaan als drama ‘dork.’

Na een korte periode op East Carolina University, in Greenville, Noth Carolina, ging ze naar New York. Haar eerste regel in een film, de CIA thriller uit 1987 ‘Hangmen’ was, “Hey, Brian, what’s happening, dude?” Ze droeg een handdoek en poetste haar tanden terwijl ze aan de telefoon hing. Nadat ze ophing, zei ze tegen een medestudente, “Danny’s roommate is such a power tool!”

“Ik was serveerster,” haalt Bullock zich weer voor de geest. “En we kregen $25 per dag betaald en moesten onze eigen kostuums meenemen. Maar ik zou hier niet zijn als ik die film niet had gedaan, want een van de acteurs introduceerde me aan een manager. Ik ging naar het bureau met iets van Hangmen en een andere vage film waarin ik gespeeld heb wat softporno zou kunnen zijn als ik mijn kleren had uitgedaan. Volgens mij keek die agent mij aan en dacht, ‘zij heeft het lef om hier naartoe te komen met dat? Ik moet haar aannemen gewoon om te zien wat er gebeurd.’ “

Wat er gebeurde was het gewone meteen-op-video comedy’s en actiefilms, tot midden jaren ’90, toen Bullock de triple crown won met Speed, de geweldige romantische comedy While You Were Sleeping en de cyberthriller The Net. Deze films versterkten haar charismatische filmimago: een gewone vrouw met een geweldige tekst van grappige opmerkingen, en terechtkomt in buitengewone situaties, die de dag red en onderweg een man meepikt. Sindsdien heeft ze een acht-cijferig salaris (ze kreeg $12 miljoen voor Speed 2), regisseerde een korte film (Making Sandwiches) en werd een producent (Gun Shy).

Er is nog steeds een rol voor Bullock om aan te pakken: Ze wil graag een eigen gezin opstichten en haar kinderen opvoeden zoals zij ook is opgevoed – tweetalig, kleurenblind voor huidskleur, geen vooroordelen hebbend. “Mijn moeder had hele strenge normen voor hoe je mensen behandeld. Ik weet niet of kinderen thuis worden aangeleerd om mensen belachelijk te maken, maar bij ons thuis was dat en groot taboe.” Ze denkt dat Austin de goede soort omgeving is, hoewel ze ook over New York grapt. “Het is goed voor een kind om dat te ervaren. Wat street smart, leed van de straat, ‘Nou lieverd’ “ speelt op een moederlijke wijze, “ ‘hier heb je een zakmes. Kom terug in een uur.’ “

Lees je over Sandra in de roddelbladen?

Zo af en toe. Ik koop ze niet, maar op de één of andere manier weten ze altijd in de haar en make-up trailer terecht te komen! En op de één of andere manier krijg ik het voor elkaar dat ik ze opendoe! Iets minder dan een jaar geleden, belt mijn reclameagent op en zegt, “Ik ga je wat sturen, ik wil dat je het eerst ziet.” En het artikel zei: “Sandra Bullock lijdt aan een mysterieuze hersenziekte. En ik had iets van, “Nou, duh!’ Ik had een hersenschudding van een snowboard-ongeluk, en het werd een mysterieuze hersenzieke”.

Dessert is bananas foster, het wordt midden op de tafel neergezet. Bullock trekt het naar haar toe. Buiten waggelt een ganzenfamilie voorbij; ze groet ze met een perfecte Daffy Duck imitatie. De lucht wordt donker. Ze praat tijdens wat koppen cafeïnevrije koffie over haar spelletjes (Pictionary en You Don’t Know Jack), honden (ze heeft drie mormels, inclusief een teef genaamd Bob), websites (ze houdt van porfolio.com), architectuur en literatuur. Ze heeft net een boek gelezen over de geschiedenis van forensische en criminele profielen, als deel van haar research voor haar volgende film, een thriller geregisseerd door Barbet Schroeder (Single White Female).

De rekening komt aan. Het kost $37.42, maar Bullock, de voormalige serveerster, laat twee twintigjes als fooi achter. Terug in de Range Rover zet ze een cd op van David Gray, een prot, g, van Dave Matthews. Sandra Bullock houdt ervan de groove erin te krijgen. Ze straalt een beetje als ze over haar vriend’s recente werk praat: “Hij is net klaar met het componeren voor een film, hij heeft zijn band, en hij zal een ander album uitbrengen in maart.”

Maar er is één andere muzikant die een speciaal plekje in haar leven heeft. “Zowel mijn eerste als mijn tweede concert waren van Prince,” zegt ze. “Hij houdt van me, alleen weet hij het nog niet. Hij zong en danste naar mij, als je begrijpt wat ik bedoel. Hij wilde mij.”

Hij is niet de enige.

Copyright © 2000 by David A. Keeps for Rolling Stone Magazine
Translated by Lumban for Sandra Bullock Central